شده‌اند به طورى كه نماى آنها كاملا مخفى مىماند . ساختمانها هميشه دور از كوچه‌ها و در انتهاى حياطهاى بزرگى بنا مىشوند . درهاى ورودى منازل بسيار كوچك و تا اندازه‌اى شبيه به دريچه‌هاى زندان است . اين درها تنها چيزى است كه در شهرها به چشم مىخورد و باعث تعجب نيست كه غريبه‌اى كه براى اولين‌بار به يك شهر در ايران قدم مىگذارد راه را گم كند زيرا بنا و نمايى وجود ندارد و تنها چيز مريى ديوارهاى بلند و تيره‌اى است كه طرح كوچه‌ها را مشخص مىسازد . كليه‌ى خانه‌ها به اسلوب زيبايى ساخته شده‌اند و تقسيم‌بندى قسمتهاى مختلف آن تا اندازه‌اى منظم است . خانه‌ها داراى اتاقهاى متعدد است ، تالار وسيعى كه به ديوان‌خانه معروف است در ميان اتاقها قرار دارد . در ديوان‌خانه ، اشخاص سرشناس هرروز پيش از ظهر اطرافيان خود را به حضور مىپذيرند . ديوان‌خانه هميشه بين يك حياط و يك باغ و غالبا بين دو باغ قرار دارد . در هردو سمت پنجره‌هاى بزرگى كه بلندى آن به سقف مىرسد وجود دارد كه هنرمندانه از قطعات كوچك چوب به اشكال تزيينى ساخته شده است . نجبا و ثروتمندان پنجره‌ها را با شيشه‌هاى الوان تزيين مىكنند ولى اين كار برايشان گران تمام مىشود زيرا شيشه در اين كشور بسيار ناياب و خيلى گران است . مردمان عادى معمولا به جاى شيشه از كاغذ روغنى كه از نفوذ هواى سرد جلوگيرى مىكند استفاده مىنمايند . ايرانيها به آب علاقه‌ى فراوان دارند و از اين‌رو كمتر خانه‌اى مىتوان يافت كه جلو پنجره‌هايش حوض بزرگى از مرمر سفيد يا سنگ رخام نباشد . در وسط اين حوضها فواره‌هاى بسيار زيبايى وجود دارد كه زمزمه‌ى ريزش آن هنگامى كه غرق در تفكرات هستيد به طور خاصى گوش را نوازش مىدهد و بسيار دلپذير است . يك ايرانى مىتواند از صبح تا شب چمباتمه كنار پنجره بنشيند و آبى را كه از فواره جستن مىكند تماشا كند . در تمام اين مدت جز حركت انگشتان كه دانه‌هاى تسبيح را مىگرداند حركت ديگرى از او مشاهده نمىشود . به طورى كه قبلا گفتيم خانه‌ها شامل قسمتهاى ديگرى نيز